Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Marieke Hopman

Marieke Hopman

By

29 januari 2017

Recht op onderwijs en de autoriteit van een CAR dorpshoofd

29 januari 2017 | By | One Comment

Transcribing interviews today, and came across this conversation where I was discussing authority and the possibility to create a school in the village with a village chief. The question: can he tell the literate parents of the village to all teach a few hours a week, so that the children will have education?
 
Resp:       They cannot accept to teach if we don’t pay them.
MH:          But what if they would just teach half a day a month?
Resp:       That would be good, but it is not possible. They have to go fishing. If they don’t go, how                      will they feed their children?
MH:          I have trouble believing that teaching for only 4 hours a week will make the difference                          between eating and not eating.
Resp:       I cannot command them. If they don’t want to, can you force them?
MH:         You are the chief, do you not have that power?
Resp:       I have power, but I cannot force people.
MH:         So what kind of power do you have in relation to education?
Resp:       If I command someone, who wants to go fishing, to teach and to force them to teach?
MH:          I am just curious to see how it works in the village, the relation of power, authority and                         autonomy…
Resp:      Before, the young people were receiving the village chief. Nowadays, after the arrival of                       human rights [a relatively new concept in the village, apparently], if you ask them to do                      something, they don’t accept it. When they don’t accept it, you have no right to take it by                    force.
Marieke Hopman

By

28 december 2016

Coming back from CAR again

28 december 2016 | By | 4 Comments

Dear all,

Since two days I am again back in the Netherlands, and even on the plane I started working on processing the results. There is so much information, so many impressions, and I am hoping to have a report and a PhD chapter finished in two months..!
Today I wanted to make the last video journal but I cannot really get myself to watch the images just now. It is my second time coming back from CAR and it is not necessarily easier. I guess when you are in the middle of it, you kind of absorb and postpone all emotional reactions. Then when coming back, it kind of hits you in the face. Which is normal and good, but, I just need a minute :). So the video is coming up soon, but not just now. In the meantime I just wrote a poem – it’s not a very good one, but I think it explains very well what it’s like coming back, and what reality in CAR is like. For now, it is all I can do not to get back on the next plane to Bangui…

It is usually around 4PM
I’m studying, I’m reading,
I’m listening, I’m understanding
taking a nice, analytical
distance

Until at 4PMDCIM100GOPROGOPR0383.JPG
it hits me
reality
I go out for a cigarette
my stomach starts hurting
I go to the toilet
I sit, I shit,
I lost
again

Reality sweeps me off my feet
turns my head upside down,
saying
Remember what you did?
Remember whom you talked to?
Remember you did not go back
to see if they were still
alive?
Remember the one trustworthy
government official
with his crooked reading glasses
who told you everything
who got killed?
Remember the girls?
Remember those you left
behind, who are waiting,
hoping, praying, while
things are getting worse?
What are you doing,
sitting on a sofa, reading
a book?
When do you go back
to die with them?
What gives you the right
to leave?

I know I don’t have a right to anything. I don’t
need to take this warm shower, wear
these warm clothes, glasses, wine, throwing
away the food that we did not finish,
using lamps,
heating the whole house,
playing violin.

But I don’t know what
else to do.

Marieke Hopman

By

21 november 2016

Video journals research CAR

21 november 2016 | By | No Comments

Dear all, I just shared the video journal of day 11-15 of doing research in the Central African Republic. If you are not on the maillist yet but you want to be, please let me know so I can send you the videos too!
You can let me know by sending an email to marieke.hopman@maastrichtuniversity.nl, or by replying below.

 

Marieke Hopman

By

10 november 2016

Video dagboek CAR deel 2

10 november 2016 | By | No Comments

Beste allen,
Afgelopen zaterdag ben ik voor de tweede keer geland in de Centraal Afrikaanse Republiek. Deze keer wil ik graag een video dagboek bijhouden. Vanwege de veiligheid deel ik dit nu liever niet publiekelijk, dus mocht je het willen volgen, stuur mij aub even een berichtje (marieke.hopman@maastrichtuniversity.nl) dan stuur ik een link met de videos.

Hartelijke groet,
Marieke

Marieke Hopman

By

27 oktober 2016

Resultaten onderzoek op Radio 1

27 oktober 2016 | By | No Comments

Goedemorgen! Vanmorgen mocht ik live op radio 1 praten over de eerste resultaten van mijn onderzoek. Waarom wordt het recht van kinderen op onderwijs geschonden in de CAR? Zij hebben geen toegang tot onderwijs bv omdat er in de straat wordt geschoten. Als ze dan wel naar school kunnen gaan is de kwaliteit van het onderwijs zo slecht dat ze als nog weinig leren, en tot slot leren ze met name overleven in een extreem gewelddadige omgeving – zelfs in de klas.

Je kunt het interview hier terugluisteren: http://www.nporadio1.nl/de-ochtend/onderwerpen/380628-gebrek-aan-onderwijs-in-een-land-zonder-liefderadio1-27okt

Marieke Hopman

By

17 oktober 2016

Zonder sociale interactie lukt het niet

17 oktober 2016 | By | No Comments

Artikel uitgekomen vorige week in VOS/ABB magazine. Over de socialisatie taak van onderwijs, en waarom thuisonderwijs (daardoor) in principe geen goed idee is. Inclusief interessante reactie van een thuisonderwijs – moeder.

20161017_142829

 

Marieke Hopman

By

6 oktober 2016

Presentatie eerste resultaten CAR

6 oktober 2016 | By | 5 Comments

Gisteren heb ik voor het eerst in het openbaar gesproken over de eerste resultaten van het veldonderzoek in de CAR. Het was spannend om te doen, en nog extra spannend omdat het deel uitmaakte van een “science slam” van het festival Night University van Tilburg University. Dit is een wedstrijd waarbij verschillende wetenschappers hun onderzoek op een alternatieve wijze proberen te presenteren, met als doel om het publiek zoveel mogelijk te raken en te betrekken. En dat allemaal in 10minuten…

Mijn presentatie was een licht theatrale vorm, waarbij ik stukjes voorlas die ik had geschreven in mijn veldonderzoek notebook, waardoor ik mensen meenam op deze reis. Het publiek moest na afloop stemmen en…ik heb gewonnen!!! :D

De komende periode zal ik meer gaan experimenteren met alternatieve vormen van het presenteren van onderzoeksersultaten, manieren die een breder publiek aanspreken maar (hopelijk) ook voldoende niveau van diepgang hebben.

win_20161006_10_25_04_pro

 

Marieke Hopman

By

12 september 2016

Terug uit de CAR, proberen te begrijpen

12 september 2016 | By | 2 Comments

Beste allen,

Sinds een paar dagen ben ik terug in Europa, na 6 weken veldonderzoek in de Centraal Afrikaanse Republiek. Wanneer ik probeer te begrijpen wat ik heb gezien, de verhalen die ik heb gehoord, in een poging om alles in te passen in een academisch theoretisch geheel, vind ik in mijn hoofd vooral de kinderen die ik heb ontmoet en de hopeloze situatie waarin zij zich vaak bevinden. Ik wil iets slims en academisch schrijven maar merk dat ik ook veel op een meer sensitief niveau reflecteer, met name wanneer ik peins over het gebrek aan liefde in het leven van deze kinderen. Hoe kan een land ooit vooruit gaan, wanneer de kinderendagelijks fysiek en psychologisch worden misbruikt, wanneer volwassenen de kinderen behandelen alsof ze niets meer zijn dan objecten, of slaven?

De casus heeft de belofte van een zeer interessante academische analyse waarvan ik denk, of hoop, dat het een verschil kan maken in de dagelijkse realiteit van deze kinderen, hopelijk door de regering en de aanpak van NGOs te beïnvloeden. Voor nu houden twee gedachten mijn aandacht vast: ten eerste het idee dat ik terug moet, om meer data te verzamelen en de puzzelstukjes te vinden die nog ontbreken. Daarom zal een deel van mijn tijd de komende twee maanden besteed worden aan het zoeken van de financiële middelen om terug te kunnen gaan. Ten tweede, aan de meer sensitieve kant van het kunnen begrijpen, denk ik dat Benjamin’s Clementine’s aangepaste uitvoering van Jimmy Hendrix’ “Voodoo Child” de situatie van kinderen in de CAR beter uitdrukt dan ik ooit zou kunnen; de chaos, angst, onzekerheid, eenzaamheid…

Don’t wanna think about two times ten plus seven
Oh, this is getting too damn scary
Lord, hope I’m not a voodoo child […]

Standing by in the middle of the road
watching passers by as we go by
and still I’m on front, no I’m on front
as the cops, they come by
So I’m a voodoo child, I’m a voodoo child
Lord knows I’m a voodoo child […]

I’m sorry for taking your sweet time 
I’ll give it back to you one of these days
if you don’t meet me now, meet me 
when I say goodbye to you
don’t meet me the next world war
I hope you meet me the next one after that
You know, I’m a voodoo chid, I’m a voodoo child 
And lord knows I’m a voodoo child

Marieke Hopman

By

27 augustus 2016

Wat als je van oma niet naar school mag?

27 augustus 2016 | By | No Comments

 

Max (8): “Het is belangrijk om te studeren. Soms zegt mijn oma ‘s ochtends dat ik moet werken op het veld. Als ik zeg dat ik naar school wil, slaat ze me met een bos takken. Van de littekens op mijn benen zijn sommigen van die takken, en sommigen van als ik speel en val. Ik sta vaak op als het nog donker is, voordat iedereen wakker wordt. Ik poets m’n tanden en ben als eerste op school.”

DSCN0762bew

Kinderen in de Centraal Afrikaanse Republiek gaan vaak niet, of onregelmatig naar school en het grootste deel van de bevolking kan niet lezen of schrijven. Eén van mijn belangrijkste onderzoeksvragen is waarom het recht van deze kinderen op onderwijs geschonden wordt.

Tot nu toe blijkt dat eigenlijk alle kinderen hier heel graag leren, liefst op school. Er zijn echter heel veel factoren die dat belemmeren. Het verhaal van Max is typerend. Ik was erg onder de indruk van deze jongen; wat een autonomie en wilskracht laat hij zien! En ook dat is tot nu toe typerend voor de kinderen in de CAR.

Marieke Hopman

By

23 augustus 2016

Update #4, 15-19 August: Bambari

23 augustus 2016 | By | No Comments

On tuesday 15th August we were supposed to leave for Bambari at 16.00. Unfortunately there were some problems at the bank (they had no cash), and it got later and later … In the end we left after 18.00 and had to drive to Sibut in the dark, which felt a bit unsafe. Driving in the dark, knowing there might be armed groups around ready to attack and loot the car, you start looking at the road differently. You find yourself watching the hands of people on the side of the road; are they carrying guns? Do they wear amulets (which they believe protects them from bullets)? Fortunately, other than that we killed a pig that was crossing the road, nothing happened.

The next day departure for Bambari at 5.30. The road was again very beautiful, and very bumpy. We stopped along the way so that I could do some interviews. One village chief explained to me that the children in his village could not go to school, because the school was in the neighboring village and the chiefs don’t get along. So the children are not allowed access.

We arrived in Bambari in the late afternoon. Bambari is the second most important city in the country, especially because of its diamond mines. The city is currently divided into two halves, one anti-balaka and one UPC (ex-Seleka) side. MINUSCA, the UN troops, guard the bridge in between. This is why we went for drinks in the bar next to the bridge, even if the music was too loud to be able to talk :-).

Wednesday morning I started by going to the IDP (“Internally Displaced Persons”, meaning people who fled their homes yet stayed in the country) site. There are several IDP sites in and around Bambari, however most of them do not have any schools, and children have not had education for years. I chose to visit a site where they do have an operational school. In addition to interviews, I got to follow a class (see video below). Strikingly, although this education is completely free and even school supplies are paid for by NGOs, in this class almost 20% of the students was absent.

In the afternoon, I did an interview with the Imam of the central Mosque, on the Muslim/UPC side of the city. He explained that at first, due to the fighting it was too unsafe for children to walk to the public school on the other side of the city. Therefore the armed group UPC decided to build its own school. These days, allegedly, they manage a public school, open to both Christian and Muslim children, paid for by the General Ali Darass.

What’s more, we walked over to the school and now that it’s the holidays, they are using the school for adult education. In a country with an extremely high percentage of illiteracy, stumbling across this adult education felt almost like a miracle. The Imam himself told us that he had never been to school and was now taking his first lessons (in yet another location than the one we saw). Word has it that even the General himself is taking lessons, learning how to read and write!

And this coming from an armed group that is normally know for committing human rights violations…Seeing the adults studying, and learning about their investment of money in quality, public education – something the CAR government (at least, the previous governments) does not always seem ready to do – totally blew my mind and especially confused my ideas about right and wrong. DSCN0681