Image Image Image Image Image Image Image Image Image

Campagne recht op educatie

Marieke Hopman

By

22 december 2015

Wat ik wil voor mijn verjaardag…

22 december 2015 | By | No Comments

Beste allen,

Zoals sommigen van jullie misschien weten: morgen word ik 27 jaar oud. Nu hebben een aantal mensen gevraagd wat ik zou willen voor mijn verjaardag. Ik heb er over nagedacht en ik realiseerde me dat ik, zoals de meesten van ons, genoeg spullen heb en veel veel meer dan dat. Ik bedoel: ik heb twee extra matrassen voor als mensen blijven logeren. Ik heb zoveel kleren dat ik een maand niet de was hoef te doen als ik daar geen zin in heb.

Voor mijn werk echter werk ik met kinderen die op de betonnen vloer slapen omdat er niet genoeg matrassen zijn. Die rondlopen in stinkende kleren omdat ze geplast hebben in het enige paar kleren dat ze hebben, etc. Dus wat ik het allerliefste wil voor mijn verjaardag is een kleine donatie voor mijn onderzoek. Het geld wat ik hiermee ophaal geeft mij de mogelijkheid om te vechten voor de rechten van degenen die zoveel minder hebben.

Ik zal beginnen met zelf een bedrag te doneren. Jij kunt ook een donatie doen via deze link: http://www.supporttilburguniversity.nl/projecten/right-to-education/donations/new. Donaties kunnen anoniem gedaan worden.

Alvast heel veel dank!

– Marieke

Marieke Hopman

By

21 oktober 2015

Onderwijs voor iedereen?

21 oktober 2015 | By | No Comments

Mijn speech op de Night University: Waarom educatie voor alle kinderen? Ga mee in een hypnose van 4min (NL/ENG)…

Marieke Hopman

By

10 juli 2015

Campagne recht op educatie: dank + hoe nu verder

10 juli 2015 | By | No Comments

Beste allen,
 
De afgelopen periode hebben we hard aan de campagne gewerkt, met een fantastisch resultaat! We hebben het samen met alle partners, ambassadeurs- en niet te vergeten ‘de crowd’- voor elkaar gekregen om 20.000 euro bij elkaar te verzamelen.

Ik wil jullie bij deze  graag bedanken voor je steun, en vertellen hoe het project nu verder gaat. Zie daarvoor de onderstaande videoboodschap:

Marieke Hopman

By

16 juni 2015

Crowdfunding “recht op educatie” in de media

16 juni 2015 | By | No Comments

Artikelen:

Volkskrant scan

artikel BD

Radio:

Interview Omroep Brabant, fragment vanaf 14.45, dd. 17-05-2015. Oa waarom onderzoek belangrijk is, en waar moet die 100.000 vandaan komen?

  • Interview radio WFM98, dd. 7-06-2015
Marieke Hopman

By

12 juni 2015

Marieke Hopman

By

23 januari 2015

Asking yourself a question, that’s how resistance (and a phd project) starts

23 januari 2015 | By | No Comments

– UPDATE –
I have now started the fundraising for the PhD research! Exciting times. You can find all information here: http://www.supporttilburguniversity.nl/projecten/right-to-education?locale=en
FB: www.facebook.com/ResearchOnChildrensRights
Twitter: @research_CRC / @marieke_hopman

Please take a look! – Marieke Hopman

When moving house recently, I recovered a postcard that a friend sent to me in July 2013, during the lead-up to my first (field) research on children’s rights. On the front of the card there is this poem by a Dutch poet, Remco Campert:

 

Verzet begint niet met grote woorden
maar met kleine daden

zoals storm met zacht geritsel in de tuin
of de kat die de kolder in zijn kop krijgt

zoals brede rivieren
met een kleine bron
verscholen in het woud

zoals een vuurzee
met dezelfde lucifer
die een sigaret aansteekt

zoals liefde met een blik
een aanraking iets dat je opvalt in een stem

jezelf een vraag stellen
daarmee begint verzet

en dan die vraag aan een ander stellen.
Resistance does not start with big words
but with small deeds

like a storm with soft rustling in the garden
or the cat going crazy

like wide rivers
with a small source
hidden in the forest

like a sea of fire
with the same match
that lights a cigarette

like love in a look
a touch something that strikes you in a voice

asking yourself a question
that's how resistance starts

and then posing that question to someone else.

Clearly, my friend knows me and my research well. 18 months further down the road I am still asking questions. I have, for the time being, finished a PHD proposal on children’s rights, which has as its main question: “How can we understand the position of the child in the international legal community?”. I think this is an extremely important question that can provide an impetus for social transformation.

In addition, starting a PHD project for me is a period of great insecurity. Days are filled with questions. Is the proposal good enough? Who do I want as supervisors, and do they want me as a student? Do I possess sufficient capacities to successfully research the subject on a high academic level? Will my articles get published? How do I find the financial means to even start the project?

Regarding the latter, financial issue, I  have decided to take a bold and unusual step, which is to try and finance the project (at least partly) through fundraising. It took me two weeks of Christmas holidays to decide to go on this adventure, that had been lingering in my mind ever since I did a small crowdfunding project to finance my previous research in 2013. I think fundraising for research that is socially relevant, is a great way to expand social commitment to and impact of the research. In my experience, this approach gets so many people involved in the process; academics and non-academics, young and old, students and professionals, NGOs and corporations… All this leading to greater societal impact in the end, as well as individual interest and support.

However, the approach is uncommon in present-day academia. Uncommon to say the least. In fact, it might very well be frowned upon by some academics. To not (solely) walk the traditional road of grant applications, leaves out the academic judgment involved in grant distribution. According to some, we cannot leave judgment of academic value up to the court of public opinion. This is probably a legitimate objection.

Yet this also triggers my resistance. With recent financial cutbacks, less academic research can receive grants. Therefore we HAVE to look for different means of supporting our work. Academic value can still be judged through peer-reviewed research articles. In addition, if some of the funding comes from civil society, publication in more popular media should increase in (academic) appreciation.

10943431_10152981023124454_1591084012_n

At times when I feel uncertain and scared about the whole project, which is pretty much my perpetual condition, I sometimes think of the words of Joseph Knecht in Herman Hesse’s “The Glass Bead Game” (1943), who argues that ‘we possess that limited freedom of decision and action which is the human prerogative and which makes world history the history of mankind’. According to Knecht we may therefore choose, in proportion to our understanding of events, in proportion to our alertness and our courage, to either close our eyes to danger and hope that it will not find us, or recollect that ‘we belong to world history and help to make it’.

Suppose through fundraising, one would be able to operate on two levels; at the level of civil society; politics, policy, and at the level of academic research; both using the same data. Would that not be a dream come true? Or should all people who do not receive a grant give up on their dream of doing academic research?

Thanks to Bavo Hopman and Kila van der Starre for (translating) the poem.