Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Marieke Hopman

By

19 juni 2016

De leerrechtambtenaar: concrete uitwerking

19 juni 2016 | By | 25 Comments

Eén van de belangrijke aanbevelingen van mijn onderzoek “(W)elk kind heeft recht op onderwijs?” is dat het een goed idee zou zijn om in elke gemeente een leerrechtambtenaar aan te stellen. Momenteel heeft elke gemeente een “leerplichtambtenaar”, mijn voorstel is om deze ambtenaar een andere functie, met een andere focus te geven.

Functieverandering leerplichtambtenaar
Momenteel is onder de huidige leerplichtwet de opdracht van de leerplichtambtenaar met name gericht op het zorgen dat ouders hun kinderen naar school sturen. Deze opdracht stamt nog uit het begin van de vorige eeuw, toen het nog gebruikelijk was dat kinderen werkten om het gezin van inkomen te voorzien, met name fabriekswerk.

Uit mijn onderzoek blijkt dat er momenteel een centraal punt ontbreekt waar kinderen, ouders en professionals naartoe kunnen zodra de verschillende beslissers geen antwoord kunnen vinden op de vraag: wat is het beste (passende) onderwijs voor dit kind? In de praktijk zie je nu dat het met name in deze situatie is, dat een kind thuis komt te zitten.

De leerrechtambtenaar: hoe werkt het in de praktijk?
Op het moment dat er iets misloopt kunnen scholen, ouders en/of leerlingen zich melden bij de leerrechtambtenaar. Deze gaat dan op zoek naar een oplossing, in overleg met de betrokken partijen. Hij zal in veel gevallen ook advies bij professionals moeten inwinnen, zoals bijvoorbeeld van een arts (jeugdarts, pedagoog, psycholoog), het samenwerkingsverband, de onderwijsconsulent, de onderwijsinspectie en/of jeugdzorg – afhankelijk van de situatie.

Hieronder heb ik een voorstel geschetst voor hoe dit er concreet uit zou kunnen zien. Ik hoor heel graag hoe jullie hier over denken!

stappenplan leerrechtambtenaar 1

 

stappenplan leerrechtambtenaar 2

 

Ouder, kind en leerkracht/bestuur school kunnen dus alle drie onafhankelijk de hulp van de leerrechtambtenaar inschakelen, wanneer er een probleem is rondom het recht van het kind op onderwijs. Er zijn dan vier mogelijke situaties die aanleiding geven voor een gesprek (maar wellicht ontbreekt er nog iets in dit lijstje):

2.1 er is geen passend onderwijs op school;
2.2 kind wil niet naar school i.v.m. onveilige situatie (pesten o.i.d.);
2.3 ouder houdt kind thuis zonder onderwijs;
2.4 ouder houd kind thuis -> thuisonderwijs

Misschien dat “kind wil niet naar school om andere reden” moet worden toegevoegd. Vervolgens gaat de leerrechtambtenaar met de verschillende partijen in gesprek en stelt hij/zij een plan op, wat door alle partijen ondertekend moet worden. Partijen kunnen eventueel in beroep als zij het niet met de beslissing van de leerrechtambtenaar eens zijn, bij de geschillencommissie passend onderwijs.

Het voordeel van de gemeentelijke leerrechtambtenaar is dat de lijntjes kort zijn met alle partijen, waardoor het relatief makkelijk is om partijen op kantoor uit te nodigen. Ook heeft hij/zij korte lijntjes tot financiering op gemeentelijk niveau (bv. leerlingenvervoer) en deze ambtenaar heeft de juridische positie en het gezag om verschillende partijen (school, ouders, kind) op hun verantwoordelijkheid aan te spreken, mochten ze echt niet mee willen werken.

Leerplichtambtenaar wordt leerrechtambtenaar: maakt dat echt uit?
In zijn antwoord op kamervragen over dit onderzoek schrijft staatssecretaris Sander Dekker dat

‘De belangrijkste missie van de leerplichtambtenaar is ervoor zorgen dat kinderen hun recht op onderwijs verzilveren. De leerplichtambtenaar fungeert daarmee in de praktijk reeds als ‘leerrechtambtenaar’, die het belang van het kind en het recht op onderwijs centraal stelt’.

Uit dit onderzoek blijkt echter dat dit niet het geval is; leerplichtambtenaren geven zelf aan dat ze vooral gericht zijn op het verplichten van de ouder om hun kind naar school te sturen, en daarbij eventueel juridische stappen te ondernemen. Tegenover scholen hebben ze weinig te zeggen, dus wanneer een school weigert passend onderwijs te bieden en het samenwerkingsverband besluit om het kind elders te plaatsen terwijl dat niet noodzakelijk is, bijvoorbeeld, staat leerplicht met lege handen. Bovendien hebben kinderen zelf niet het idee dat zij een recht op onderwijs hebben en dat zij dit recht ook af kunnen dwingen. Kinderen zeiden allemaal: “Recht op onderwijs? Het is alleen maar je moet, je moet, je moet!”

Anna (10): “recht op onderwijs is dat je naar school mag (maar als je niet gaat dan moet je je MOET dan)”

Anna (10): “recht op onderwijs is dat je naar school mag (maar als je niet gaat dan moet je je MOET dan)”

 

In een uitzending op radio 1 van maandag 13 juni zegt Dekker:

‘Alle kinderen in Nederland hebben recht op onderwijs, dus dat leerrecht dat bestaat in mijn ogen. En nou, een leerplichtambtenaar kunnen we omdopen tot een leerrechtambtenaar, ik weet niet of dat een semantisch iets is wat onmiddelijk tot een oplossing gaat leiden’.

Deze twijfel is volkomen begrijpelijk, want wat maakt het nou uit hoe we de functie noemen? Toch denk ik dat we de kracht van woorden niet moeten onderschatten, zeker ook in deze discussie. Een leerrechtambtenaar zou er door zijn of haar functienaam alleen al elke dag aan herinnerd worden wat de centrale focus van zijn of haar opdracht is: het recht van kinderen op onderwijs realiseren. Dit geldt niet alleen voor de ambtenaar zelf, maar ook voor alle partijen er omheen. Hoe te gek is het, als jij als kind zelf weet: als mijn school mij niet het onderwijs geeft waar ik recht op heb, dan kan ik op de fiets naar het gemeentehuis en daar in gesprek met de leerrechtambtenaar. De leerrechtambtenaar komt op voor mijn recht op onderwijs! 

Semantiek maakt zo veel uit, de woorden die we gebruiken sturen hoe mensen denken. Daarom hebben we ook zulke heftige discussies over het gebruik van woorden als zwarte piet, negerzoenen, marokkaantjes, allochtonen

Toch lijkt Dekker het voorstel inhoudelijk wel te steunen, al twijfelt hij nog over de naamsverandering. Hij eindigt het interview met:

‘Wat ik heel erg belangrijk vind, is dat uiteindelijk in iedere gemeente iemand is die met de vuist op tafel kan slaan als zorginstellingen en scholen er te lang over doen om een goede plek te voorzien. Dat noemen we […] doorzettingsmacht’.

Hoe nu verder?
Op 29 juni a.s. debattert de commissie OCW over passend onderwijs. Van 10.00-15.00 wordt o.a. de voortgangsrapportage passend onderwijs gesproken, waarin ook op bovenstaande punten verder zal worden ingegaan.

Zelf ben ik door verschillende gemeenten en andere organisaties die zich bezig houden met het recht van kinderen op onderwijs, uitgenodigd om mee te denken over het realiseren van dit recht. Het bovenstaande voorstel wordt daarbij dus ook meegenomen door verschillende gemeenten. Aanpassingen/aanvullingen zijn dus zeer welkom!

 

Comments

  1. Ik denk inderdaad dat de naam veel verschil kan maken, maar ook de betreffende ambtenaar , op papier, de ruimte geven om te doen wat nodig is.
    Groeten, Viola

  2. Miranda Wissink

    Ik denk niet dat de naam het verschil maakt. Leren is een recht van ieder kind! De functie zou niet door een ambtenaar ingevuld moeten worden. Nu gebeurd het te vaak dat lpa op stoel van ouders of van arts gaat zitten. Niet alle lpa er zijn ook menselijke. Maar veel leed gehoord en zelf meegemaakt. Lpa die op stoel arts gaat zitten, medicatie moet volgens lpa terwijl arts aangeeft dat dit absoluut niet moet. Kind en ouders zijn de dupe van de drang en dwang van dit systeem. Kinderen die op school bijv. met autisme echt niet kunnen en jaren horen dat zij geen zin hebben of lui zijn. Wat doet het met het kind? Het veroorzaakt faalangst en weerstand tegen een school. Niet gezien en niet begrepen in hoe zij leren en wat zij nodig hebben. Deze kinderen hebben recht op maatwerk, onderwijs en leren in hoe zij het wel kunnen!

  3. Miriam

    Klinkt als een heel mooi plan! En ook vraag je je af waarom dit in godsnaam niet eerder is gedaan.. zeker dat stuk over dat scholen nu geen consequenties zien als zij onderwijs weigeren..

    Ben benieuwd naar de 29e en naar je gesprekken met de gemeentes.. gaaf dat jij hierin zo’n verschil kan maken joh!!

  4. Carla

    Hallo Marieke Hopman, ik denk dat jouw voorstel alle verschil van de wereld uit kan maken als inderdaad de leerrechtambtenaar deze focus zou krijgen. Ik heb de afgelopen periode gemerkt dat de focus vd lpa vooral gericht is of het kind op school is. Ik als ouder wordt hiervoor op gesprek uitgenodigd. Dat het bestuur van de school stappen zet en acties onderneemt die maken dat de school voor mijn kinderen een totaal onvoorspelbare en onveilige omgeving is geworden en ze daarom bij huis zijn totdat ik, als ouder, een oplossing heb gevonden, lijkt de lpa niet zo veel te interesseren. Focus is dat mijn kinderen naar school gaan. En dat is mijn verantwoording. Bestuur van de school mag acties ondernemen die iedereen discutabel vindt, maar wordt niet aangesproken hierop. Druk bij mij leggen is ook vele malen effectiever – ik geef om mijn kinderen, ik wil deze situatie ook niet en dus ben ik heel actief, als ouder, in het zoeken naar de beste oplossing, terwijl alle andere instanties achterover leunen en het laten gebeuren. Walgelijk!
    Een leerrechtambtenaar, met de focus en bevoegdheden zoals omschreven in jouw voorstel, had in deze situatie alle verschil kunnen maken, maar zelfs waarin de uitkomst gelijk gebleven zou zijn, had het mij en mijn kinderen laten zien dat normen en waarden in Nederland meer betekenen dan letters op papier waar je je voeten aan afveegt als het bestuurders beter past.

  5. Yvonne

    Hoi ieder kind moet het recht hebben om te leren,maar dit moet niet gelijk gekoppeld worden met een school. Ook vindt ik niet dat een Leerrechtambtenaar die bevoegdheden krijgt zo als jij benoemt. Dat zou betekenen dat je een behoorlijk bekwame leerrechtambtenaar moet hebben die bv medische geheime goed waarborgt. Op heel veel fronten inzicht moet hebben(alle ziekbeelden)Ik vindt dit geen kunnen.
    Wat voor mij een Leerrechtambtenaar moet waarborgen dat scholen passend onderwijs snel en adequaat leveren. De nodigen partijen hiervoor aan tafel zet en in eerste instantie weet wat het kind wil/kan. Kind,behandelaar of ouders meestal een weg weten en hier aan gehoor gezet wordt. Voor mij mag een leerrechtambtenaar onderwijsconsulent/gedragswerk/inspectie/in een zijn.
    Een borg dat wanneer een kind uitvalt het kind centraal gezet wordt en niet de terugkeer na school.
    Het pact van de TOP sluit hier aan binnen 3 manden onderwijs bieden. Dat betekend beter maatwerk en met elkaar passende oplossingen vinden. Maak overlegvormen makkelijk en toeganglijk en zorg dat een ieder het kind kent. Hoe vaak kom ik op overleggen waar er 17 zitten en daar 4 mensen het kind gezien hebben. Dit even heel kort.

  6. Niet mee eens: dit is heel complexe materie en in je verhaal mis ik de input en rechten van ouders. Ouders staan daarin aan de zijlijn terwijl zij centraal horen te staan in dit verhaal. Ik ken te veel verhalen (ook uit eigen ervaring helaas) waarin de lpa aandringt op ‘behandeling’ of het dwingen van het kind om naar school te gaan terwijl uit alles duidelijk is dat het kind niet ‘kan’! Idem hoe verhoudt deze leerrechtambtenaar zich tot de oc? Daarbij is er nu een thuiszittersteam van de onderwijsinspectie. Geef ouders het recht om zelf een passende school voor hun kind te zoeken of op school aanpassingen te kunnen laten realiseren (dwing scholen hiertoe en stel middelen beschikbaar voor bv 1 op 1 onderwijs, IVIO, webchair en alles in combi met elkaar zodat er echt maatwerk kan ontstaan). Leg dit vast in de wet. het geratificeerde VN-verdrag voor rechten van personen met een handicap zou genoeg aanknopingspunten moeten bieden. Ik wil geen extra ambtenaar die kan beslissen wat goed (genoeg) voor ouders en kinderen moet zijn. Geef ouders zelf de macht en de wettelijke mogelijkheden om onderwijs op school of thuis en een combi daar tussen te realiseren

    • maartje

      Helemaal mee eens. Dit onderzoek staat wankel aan alle kanten. Als ze echt eens met thuisonderwijzers en de kinderen zou spreken en daadwerkelijk zou luisteren zou je kunnen weten dat niet alle kinderen zomaar op een school passen. Neem de hoge groep Hoogbegaafde kinderen die na jaren school op een dagbesteding zitten omdat hun eigenwaarde weg is en ze te veel beschadigd zijn door school. Ik weet dat je mensen hebt geïnterviewd die heel positief zijn beoordeeld door orthopedagogen en psychologen en ik weet ook dat je deze informatie bewust niet hebt meegenomen in je onderzoek. Ik ben het dan ook helemaal niet mee eens hoe zwart wit en bevooroordeeld je dit zomaar presenteert.

  7. Waar voor ons een enorm struikelblok zit is dat onderwijs doorgaans wordt gelijkgesteld aan leren. Maar zoals onderwijs in Nederland vorm heeft gekregen is het puur reproduceren en dat staat haaks op de leer en ontwikkelingsbehoefte van onze kids. Ook in deze aanpak zie ik dit niet terug, wat wij in Nederland onder onderwijs verstaan is per definitie voor onze inmiddels zwaar getraumatiseerde kids schadelijk. Wat zij nodig hebben is de ruimte om volledig hun eigfen ontwikkeling te mogen volgen en te hun eigen leermatriaal, omgeving en ondersteuners te mogen kiezen. een vorm van unschooling. Ook in deze aanpak zie ik niets dat hun daarbij ondersteund. Onderwijs zoals we dat in Nl kennen belemmert hun leren, ze hebben eigenlijk alleen maar dingen afgeleerd. dus thuis zitten zonder thuisonderwijs vind ik alweer een hele dubieuze optie. Voor sommige kids is de enige manier om tot leren te komen alle onderwijs doelen te laten varen… onder dit alles ligt nl de veronderstelling dat zonder opgelegde onderwijsdoelen kids stilstaan. Dat is een pertinente misvatting! Mensen zijn hardwired om te leren en te ontdekken, tenzij dat mechanisme beschadigd is, dan is er eerst een soms heel lange rust en herstel periode nopdig om weer te komen bij de eigen drive… Als die er weer is gaat de ontwikkeling vanzelf wanneer daar op ingespeeld wordt. Voor ons is unschooling de enige kans om onze kids weer terug in hun kracht te brengen. Ik zou dat graag gewaarborgd zien.

  8. Jeurissen

    Recht op onderwijs veranderen in recht op ontwikkeling maakt dat leerplicht niet meer zo’n issue is.
    Recht op ontwikkeling hoeft niet noodzakelijkerwijs binnen het onderwijs plaats te vinden.

    De lpa zou geen inzicht in medische dossiers mogen hebben en behandeling af mogen dwingen. In dit soort gevallen moet de lpa door verwijzen naar een deskundige die overlegt met de huidige behandelaren van het kind en hun adviezen overneemt. De deskundige kan dit terugkoppelen naar de lpa.

    Een diploma leidt lang niet in alle gevallen tot werk en deelname aan de maatschappij. Als de focus jarenlang op een verplichte cognitieve ontwikkeling ligt kan dit ten koste gaan van zelfredzaamheid en sociaal-emotionele ontwikkeling en zelfs tot een trauma leiden.

    Scholen verplichten tot passend onderwijs en met dwangsommen werken??? Is het kind hier daadwerkelijk mee geholpen? Of wordt het kind slachtoffer van de bureaucratie?

    Vreemd dat in onze huidige maatschappjj de focus nog altijd op cognitieve ontwikkeling ligt terwijl deze tijd om zoveel meer vraagt. Steeds meer kinderen vallen uit binnen het huidige onderwijssysteem. Een systeem wat stamt uit de tijd van de industriele revolutie. Die revolutie is al lang verleden tijd. Een ouderwets en achterhaald systeem wordt nu telkens met een ander sausje overgoten maar steeds minder kinderen lusten het. Ipv al die aanpassingen wordt het de hoogste tijd voor een nieuw systeem.

  9. Alexander

    Semantiek maakt inderdaad veel uit.

    Zo herbergt het begrip ‘leerrecht’ veel vrijheid in zich en geen plichten.

    Voorbeeld: kind lust rabarber absoluut niet. Kotst het uit wanneer het in aanraking komt mer de lippen. Weigert het te nemen.

    ~Onze overheid beschouwt het als moreel verantwoord om dit kind met dwang op te leggen de rabarber te eten, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit. Zij stelt in: de rabaarbereetplicht. Ouders worden gedwongen om het kind naar rabarbereethuizen voor kinderen te brengen en als ze het niet doen krijgen ze boetes of kan het kind uiteindelijk zelfs worden afgepakt. Want de overheid vindt het boven alles belangrijk dat het kind rabarber eet. Want: in onze maatschappij hebben wij besloten dat het voor ieder kind van cruciaal belang is om veel rabarber te eten. Dit niet te doen, zou de rechten van het kind op rabarber schenden.~

    U voelt denk ik waar ik heen wil.

    Als iets een ‘recht’ is, worden er geen plichten aan verbonden. Een recht op leren bergt in zich het recht om deze zeer persoonlijke, integere actie uit te oefenen op wat men wil, waar men wil, wanneer men wil.

    Er is een nadrukkelijk onderscheid tussen een recht op ONDERWIJS en een RECHT TOT LEREN. Her recht op onderwijs spreekt van de beschikbaarheid van de middelen die nodig zijn om te kunnen leren, het gaat over de toegang tot het onderwijs. Tegenwoordig hebben we daar gelukkig helemaal geen overheid meer voor nodig. Leermiddelen zijn er genoeg en dan nog het WWW. Het recht om te leren, leerrecht, is eigenlijk een dom begrip. Het gaat uit van de presumptie dat er een verbod was op leren, wat opgelost zou moeten worden door een ‘leerrecht’ in te stellen. Het is zoiets als een ‘denkrecht’ of een ‘eetrecht’ of een ‘slaaprecht’, iets wat hoogst individuele en integere acties betreft waarop anderen geen invloed kunnen of mogen uitoefenen om dit te hinderen.

    ~’Het geven van groente is vrij.’ Welke groente dat is en in hoeverre het opgegeten wordt, staat los van het recht om groente aan te bieden waar men wil. De overheid wil echter alle kinderen binnen haar bereik de door haar geselecteerde groentes door de strot drukken in door haar vastgestelde kwantiteiten, in eetpeletons die door haar zijn georganiseerd of gecontroleerd.

    Groente is onderwijs, rabarber is de soort welke de overheid in haar onmetelijke wijsheid heeft uitverkoren tot de onmisbare variant. Het eetpeletons is het bekostigd onderwijs.

    ‘Leren’ is een individuele daad die elk persoon slechts op autonome voet kan uitvoeren, net zoals eten dat is. Men moet de mond openen en de hap innemen, men moet het brein ontvankelijk opstellen en de leerstof innemen

    ‘Leerbaar zijn’ is een zeer populistisch maar incorrect begrip. In Nederland betekent het zoiets als ‘hij is een ‘rabarbereter’. Men is ‘onderwijsbaar’, wat inhoudt dat men de intellectuele vermogens maar ook de ontvankelijkheid heeft om door bepaalde personen onderwezen te worden. Zoiets als ‘hij wil graag groente eten’, merk op dat hoer het component ‘wil’ weer aanwezig is.

    De Nederlandse rabarbereethuizen worden vooral bevolkt door mensen die niet per se dol zijn op rabarber, maar het zich door de onvermijdelijkheid van de status quo van lieverlee laten welgevallen. Om er jaren later achter te komen dat ze, waren ze VRIJ geweest, lang zoveel rabarber niet hadden gelust maar zich graag andere groente hadden laten smaken.

    Niemand kan een kind dwingen om bijv. Chinees te leren als hij dat niet wil. Geen kind kan gedwongen worden tot het leren van enig ding, want leren is een autonome daad die de persoonlijke integriteit aangaat. De wil van het kind moet er in zijn. Enige andere werkwijze is mensonterend en mag worden aangemerkt als intellectuele verkrachting. Dat maakt gedwongen, opgelegd, verplicht onderwijs tot mensenhandel en de overheid tot rover en mensenhandelaar.

    Het geven van onderwijs is vrij. Maar is men ook vrij in het leren? De leerplicht verkondigt iets anders. Leerrecht als begrip zou het verplichtingscomponent kunnen verwijderen, mits men het begrip ‘recht’ correct interpreteert, nl. dat men daarbij tevens het recht heeft om het te LATEN.

  10. De kracht zit in dit voorstel dat je alles benoemd hebt waar ouders en kinderen tegenaan lopen bij het vinden van een ontwikkelingsplek.
    Mijn eerste kanttekening zit in het opsommen van de huidige gesitueerden (bijv een jeugdarts etc als erkend tafelgast) terwijl er een andere denkmodel qua ontwikkeling mogelijk is. Als eerste dus denken aan het woord ontwikkelen ipv onderwijs.
    Om een leerrechtambtenaar in het leven te roepen, zouden eerst de (kinder)rechten werkelijk gekaderd en erkend moeten worden en de lijnen wie deze op welke wijze hoort te bewaken. Nu gaan schoolbesturen over de persoonlijke ontwikkeling van jongeren terwijl daar dus de ouders voor zijn. (voorbeeldje was dit) verder zie ik wel een zeer mooie lijn waarin het kind op kortlopende traject centraal gezet kan worden in zijn/haar behoeften.
    Als minpuntje zie ik het verdienmodel mbt het kind. Immers bij een vertaalslag met bijv het pgbzorg via de jeugdwet met alle goede intenties, blijkt dat de lokale bestuurder vanuit geldelijk gewin denkt en niet vanuit de ontwikkelingsperspectief van het kind. De schreeuw om het oormerken van zorggeld is hard.
    Maar ook mijn allerbelangrijkste punt tegen een leerrechtambtenaar is: de ouders horen namens het kind in de driver seat te zitten en niet zgn professionals etc. De opvoeding en ontwikkeling is een persoonlijke gezinsaangelegenheid waarbij respect voor de levenshouding en keuzes van de ouders op nr. 1 moeten staan, wanneer er geen schendingen van de kinderrechten plaatsvinden. Wat ik heel erg vind om te denken is: mocht er weer een gek aan de macht komen, hoe veilig zijn onze kinderen en diens kinderen wanneer al deze gegevens ergens geregistreerd zijn. Laat een school een dienstbare houding aannemen, zichzelf openstellen voor alle kinderen, soort, maat en ontwikkeling en als maatschappij er voor zorg dragen dat de scholen alle middelen inzetten die nodig zijn voor alle jongeren om hen te ondersteunen in de ontwikkeling door de ouders een levend document van onderwijsgeld toe te kennen waarbij alle kosten vergoed worden. Een onderwijsfonds dus.
    Laat de diagnoses, etc buiten het onderwijsgesprek, maar vraag alleen wat heeft het kind nodig. Niet waarom en kunt u dit bewijzen. LAAT NEDERLAND OVERAL TOEGANKELIJK ZIJN VOOR IEDEREEN ZONDER PERSOONLIJKE UITLEG TE HOEVEN GEVEN.
    :)

  11. Alexander

    Semantiek maakt inderdaad veel uit.

    Zo herbergt het begrip ‘leerrecht’ veel vrijheid in zich en geen plichten.

    Voorbeeld: kind lust rabarber absoluut niet. Kotst het uit wanneer het in aanraking komt mer de lippen. Weigert het te nemen.

    ~Onze overheid beschouwt het als moreel verantwoord om dit kind met dwang op te leggen de rabarber te eten, dag in, dag uit, jaar in, jaar uit. Zij stelt in: de rabaarbereetplicht. Ouders worden gedwongen om het kind naar rabarbereethuizen voor kinderen te brengen en als ze het niet doen krijgen ze boetes of kan het kind uiteindelijk zelfs worden afgepakt. Want de overheid vindt het boven alles belangrijk dat het kind rabarber eet. Want: in onze maatschappij hebben wij besloten dat het voor ieder kind van cruciaal belang is om veel rabarber te eten. Dit niet te doen, zou de rechten van het kind op rabarber schenden.~

    U voelt denk ik waar ik heen wil.

    Als iets een ‘recht’ is, worden er geen plichten aan verbonden. Een recht op leren bergt in zich het recht om deze zeer persoonlijke, integere actie uit te oefenen op wat men wil, waar men wil, wanneer men wil.

    Er is een nadrukkelijk onderscheid tussen een recht op ONDERWIJS en een RECHT TOT LEREN. Her recht op onderwijs spreekt van de beschikbaarheid van de middelen die nodig zijn om te kunnen leren, het gaat over de toegang tot het onderwijs. Tegenwoordig hebben we daar gelukkig helemaal geen overheid meer voor nodig. Leermiddelen zijn er genoeg en dan nog het WWW. Het recht om te leren, leerrecht, is eigenlijk een dom begrip. Het gaat uit van de presumptie dat er een verbod was op leren, wat opgelost zou moeten worden door een ‘leerrecht’ in te stellen. Het is zoiets als een ‘denkrecht’ of een ‘eetrecht’ of een ‘slaaprecht’, iets wat hoogst individuele en integere acties betreft waarop anderen geen invloed kunnen of mogen uitoefenen om dit te hinderen.

    ~’Het geven van groente is vrij.’ Welke groente dat is en in hoeverre het opgegeten wordt, staat los van het recht om groente aan te bieden waar men wil. De overheid wil echter alle kinderen binnen haar bereik de door haar geselecteerde groentes door de strot drukken in door haar vastgestelde kwantiteiten, in eetpeletons die door haar zijn georganiseerd of gecontroleerd.

    Groente is onderwijs, rabarber is de soort welke de overheid in haar onmetelijke wijsheid heeft uitverkoren tot de onmisbare variant. Het eetpeletons is het bekostigd onderwijs.

    ‘Leren’ is een individuele daad die elk persoon slechts op autonome voet kan uitvoeren, net zoals eten dat is. Men moet de mond openen en de hap innemen, men moet het brein ontvankelijk opstellen en de leerstof innemen.

    ‘Leerbaar zijn’ is een zeer populistisch maar incorrect begrip. In Nederland betekent het zoiets als ‘hij is een ‘rabarbereter’. Men is ‘onderwijsbaar’, wat inhoudt dat men de intellectuele vermogens maar ook de ontvankelijkheid heeft om door bepaalde personen onderwezen te worden. Zoiets als ‘hij wil graag groente eten’, merk op dat hier het component ‘wil’ weer aanwezig is.

    De Nederlandse rabarbereethuizen worden vooral bevolkt door mensen die niet per se dol zijn op rabarber, maar het zich door de onvermijdelijkheid van de status quo van lieverlee laten welgevallen. Om er jaren later achter te komen dat ze, waren ze VRIJ geweest, lang zoveel rabarber niet hadden gelust maar zich graag andere groente hadden laten smaken.

    Niemand kan een kind dwingen om bijv. Chinees te leren als hij dat niet wil. Geen kind kan gedwongen worden tot het leren van enig ding, want leren is een autonome daad die de persoonlijke integriteit aangaat. De wil van het kind moet er in zijn. Enige andere werkwijze is mensonterend en mag worden aangemerkt als intellectuele verkrachting. Dat maakt gedwongen, opgelegd, verplicht onderwijs tot mensenhandel en de overheid tot rover en mensenhandelaar.

    Het geven van onderwijs is vrij. Maar is men ook vrij in het leren? De leerplicht verkondigt iets anders. Leerrecht als begrip zou het verplichtingscomponent kunnen verwijderen, mits men het begrip ‘recht’ correct interpreteert, nl. dat men daarbij tevens het recht heeft om het te LATEN.

  12. I.D. Rozendaal

    Al bijna drie jaar is onze zoon een ‘dreigende’thuiszitter. Sinds kort zit hij daadwerkelijk voor 80% thuis. Als er een leerrechtambtenaar zou zijn hadden we die al lang gebeld. De leerplichtambtenaar doet niks. En kan ook eigenlijk niet veel meer dan ons er op wijzen dat onze zoon naar school moet. Dat deed ze dan ook toen we 2 jaar geleden bij haar aan de bel trokken. Maar het instituut school is het probleem. Onze zoon kan goed leren, maar hij loopt vast binnen het bestaande onderwijsaanbod. We vonden zelf een particuliere school/zorginstelling, waar het wel lukte. In die drie jaar is dreigend uitval steeds aan de orde geweest. Omdat wij het particuliere onderwijs niet langdurig konden betalen. Dit schooljaar werd de situatie nog dreigender, omdat ook binnen particulier onderwijs de kwaliteit van de zorg afhankelijk is van de leerkracht en begeleiders. Onze zoon traumatiseerde nogmaals en zit nu voor 80% thuis. Inmiddels is er de Wet PassendOnderwijs. Dat betekent voor onze gemeente dat het Samenwerkingsverband verantwoordelijk is, lekker makkelijk. De directeur van het Samenwerkingsverband geeft aan dat ze niet zoveel zorg kunnen bieden en hij zegt doodleuk dat hij ons ook niet kan helpen. Niemand voelt zich verantwoordelijk voor het creëren van een passende plek. Er is ook niemand eindverantwoordelijk, ook niet de lpa. De doorzettingsmacht is niet geregeld. De afdeling onderwijs van de gemeente is al 2 jaar op de hoogte van de problemen, het Samenwerkingsverband al 1,5 jaar. Er is nog steeds geen passende plek gecreëerd. Er is in onze regio nog steeds geen onderwijs voor (beschadigde) intelligente kinderen met autisme. Geen enkel initiatief, niet bij reguliere basisscholen en niet binnen speciaal onderwijs. Gemeente en Samenwerkingsverband zijn voor ons slechts instituten waar we verantwoording bij af moeten leggen. Ze kosten ons tijd, energie en frustratie. De leerplichtambtenaar is voor ons slechts een extra gesprekspartner die tijd en informatie zal willen. Die gaan we niet bellen. Het enige middel dat zij heeft is ons op de leerplicht wijzen en eventueel een melding doen wegens het ontduiken van die leerplicht. Totaal overbodig, want onze plichten als ouders staan al beschreven in de Grondwet. We hebben het afgelopen half jaar besteed aan het bezoeken van bijna alle scholen binnen (en buiten) de regio op zoek naar een passende plek. Tevergeefs. Inmiddels werken we maar weer zelf aan een oplossing. Als er een leerrechtambtenaar was, zaten we al lang met hem/haar om de tafel. En zouden we het recht van ons kind opeisen.

  13. I.D. Rozendaal

    Correctie op eerdere reactie. De ‘plichten’ van ouders staan natuurlijk genoemd in het burgerlijk wetboek, niet in de Grondwet

  14. Belangrijkste dat een leerrecht iemand moet hebben is alle mogelijkheden van onderwijs in de regio op een rij. Dan kun je passend onderwijs kiezen. En als er toch geen passend onderwijs voor handen is, moet deze persoon dat regelen. Dat is wat ik nu heel erg mis.

  15. Laten we allereerst naar leerrecht kijken ipv leerplicht/schoolplicht. Ons kind valt al 5 jaar tussen wal en schip. Zeer asynchroon, huge pvkloof. Men erkend dat hoe groter de asynchroniteit hoe groter de kans op juist 145+ bijv (zit bij ons iig in de familie). Kind liep cognitief voor als peuter op de kleuters, maar zogenaamd sociaal-emotioneel achter, hiermee paste ze niet goed op vrije school. Als kleuter naar mkd. Niemand had een oplossing voor dit kind. Ze heeft talenten die niet aan bod komen of te ver vooruit liggen voor school. Ze heeft uitdagingen waar vaak weinig van begrepen wordt (lagere spierspanning, pvkloof, beelddenken, zeer sensitief, perfectionisme). Ons kind zit niet voor de eerste keer thuis maar nu wel voor langere periode, 4 maanden nu; ze is 7. School kwam eerst met zorgboerderij, nu ligt het voorstel een psychiatrische groep waar psychiatrisch wordt ingestoken op kind leren naar school te gaan en in klas te handhaven. Zeer dure setting; maar geen peers, geen logo, geen fysio, nog steeds niet de expertise die nodig is en de plek die past. Op papier is al aangegeven dat dit kind het beter doet op hb/beelddenken/hsp aanpak. Maar het systeem kan dit niet voorzien omdat dit kind op verbale testen onderuit gaat (nonverbale testen komen wel begaafd uit).

    Hier zit kind trouwens thuis nadat kind zeer onveilig voelde op school door fysieke belagingen (school stelt mogelijk trauma en schrikreacties in de klas vast), EN niet passend onderwijs (school leeft groeidocument niet na, was hier wel akkoord mee gegaan onder ander bestuur maar kan het nu niet nakomen, bestuur wisselde net toen dochter startte).

    Vertel me eens? Hoe ver moet ik mijn kind nog laten slopen? De afgelopen testers gaven aan dat er geen sprake is van faalangst en zagen geen tekenen van hb. Maar konden specifieke vragen over situaties uit de praktijk niet beantwoord worden. Intussen fluistert dochter gisteren stilletjes en slikt ze het weer in; ze wilt niet anders zijn.

    Wij hebben de vooraankondiging gekregen als we niet meewerken aan de psychiatrische afdeling dat we een proces verbaal krijgen van de lpa. Swv, school en lpa zweten omdat ze zelf geen passende plek kunnen vinden en bieden. Maar leggen van daaruit druk op de ouders en schaden dit kind verder; terwijl er al schoolschade is.

    Vanuit school komen steeds de geluiden als maar het kan niet zo perfect als je wilt, of dit dekt inderdaad jou kant van het verhaal. Pardon? Allereerst hoef ik geen perfectie; maar dit kind heeft nu toch wettelijk recht op passend onderwijs? Steeds wordt weer hetzelfde herhaald; ‘maatwerk is niet mogelijk’, ook lpa en swv hebben dit al eens geroepen (of sbo is passend onderwijs, in geval van dochter dus niet). En hoe perfect als ik het wil? Er is door professionals een groeidocument opgesteld; niet door ons ouders. Dus het zal geen larie zijn wat wij als ouders verkondigen. Tot de huidige school was daar ook erkenning voor wat wij als ouders inbrachten; vanuit mkd, zatteam en swv. Nu het niet lukt in de onderwijssetting wat gezien werd als laatste optie omdat zowel zat team als swv ook geen optie voor handen hadden lukt het wel om ouders en kind onder pressie te zetten? Waarom niet eerst legitiem luisteren naar de ouders? Volgens mij hebben wij de ontwikkeling van ons kind best heel helder in beeld en wat ze nodig lijkt te hebben, het systeem kan er echter niet mee omgaan omdat daar feitelijk geen passende school voor is. Van daaruit worden wij als ouders al jaren van het kastje naar de muur geschoven, een hoop mensen die inmiddels verdient hebben op dit kind, het ons een hoop kost, en het kind kan alsnog niet geholpen worden vanuit dat systeem.

  16. Marjolein van Berkum

    Recht op onderwijs van elk kind houd in dat het onderwijs enerzijds aansluit op het kind. Helaas bestaat het kind niet maar hebben we in mijn gemeente 3500 verschillende kinderen. Glukkig passen ruim 3400 goed in het systeem zoals we dat al jaren hebben.
    Scholen hebben te aken met kinderen die ich net even anders gedragen als dat gemiddelde kind, het zou prachtig zijn als er aan het begin van de school loopbaan van een kind een plan gemaakt wordt waarin door de jaren heen niet alleen ouders en docenten maar ook de kinderen zelf in toenemende mate kunnen aangeven wat er nodig is om van het recht op onderwijs gebruik te kunnen maken. Geef ouders de rol die ze horen te hebben en zie ze als de enorme ervaringsdeskundigen die ze zijn. Ook als hun ideeen niet overeenkomen met de ideen van de school. Ouders probeer ook de professionaliteit van van de mensen in het onderwijs niet te onderschatten. Kortom wat respect over en weer zou al een goede stap in de richting zijn.
    Ik ben leerplicht ambtenaar in een kleine gemeente en probeer vanuit bovenstaande mensen te benaderen, heb daar goede ervaringen mee. Ook voor kinderen die om wat voor reden een tijdje geen onderwijs (kunnen )volgen is maatwerk te leveren

  17. Edwin van der Zon

    Indien de functienaam verandert, dient ook de functie-inhoud aangepast te worden, wil je er daadwerkelijk iets mee bereiken. In de huidige situatie kan een leerplichtambtenaar uiteindelijk niet anders dan accepteren wat een school of samenwerkingsverband besluit. Hij of zij heeft immers niet de middelen om ‘door te pakken’, geen doorzettingskracht of -macht.
    Tegen ouders en kinderen (v.a. 12 jaar) kan een proces verbaal opgemaakt worden, een kinderbijslagmaatregel genomen worden en in sommige gemeentes zelfs een last onder dwangsom opgelegd worden. Richting scholen of andere partijen heeft de leerplichtambtenaar niets meer dan redelijke argumenten en het benadrukken van het belang van het kind. Kennelijk is dat niet toereikend.

    • Marjolein van Berkum

      De vraag blijft of het leerrecht van kinderen en jongeren afgedwongen kan worden door maatregelen die binnen het strafrecht vallen.

  18. maartje

    Met alle respect, niet alle kinderen passen nu eenmaal in het systeem. En wanneer er een mogelijkheid is om Thuis het onderwijs voort te kunnen zetten wat op school niet lukt moet dit mogelijk zijn.

    Als leerkracht weet ik dat ouders het beste van hun kind voor hebben. Zij weten vaak heel goed waar het mis gaat en dat is niet altijd op school haalbaar. Sommige kinderen raken in een depressie, burn out of zelf nog erger hebben een doodswens door de beschadiging van school. Ik vind het zo jammer dat er zo kortzichtig onderzoek wordt gedaan. De onderzoekster zou minder bevooroordeeld te werk moeten gaan

    http://www.nu.nl/werk-en-prive/4279702/hoogbegaafde-kinderen-krijgen-steeds-vaker-psychiatrische-diagnose.html

  19. Maartje

    Is het zo dat wanneer een comment met de schrijfster niet op een lijn ligt en deze de eerlijke waarheid toont van het onderzoek deze verwijderd wordt. Jammer, gemiste kans tot een open dialoog.

    Ik merk namelijk dar meerdere commentaar hier verwijderd wordt?!

  20. Trijntje Aalders

    En dan heb je een passende reguliere school gevonden voor je kind, en dan durft de school het niet aan omdat ze dan zorgplicht hebben. (geld dus) Renn4 wil de regie blijven houden, hoewel we deze als ouders heel duidelijk gemaakt hebben dat ze niet passen bij de stoornis van ons kind. Als ouders willen we best helpen, maar worden bij de meeste scholen buiten de deur gehouden. Hopelijk gaat het dit keer goed. Basisschool nummer 5.

  21. Manja van Deursen

    Onze zoon viel in de brugklas ‘uit’ . Dat is nu 4 jaar geleden. Wat wij hebben geleerd in de afgelopen jaren is dat je niet tot leren komt als je persoonlijke ontwikkeling beschadigt raakt door alle druk van de omgeving. Onze zoon had rust nodig om zichzelf te leren kennen.( en wij ook) Maar deze rust wordt je niet gegund door bv de lpa. Zij ziet alleen maar een kind dat niet naar school gaat maar wel goede hersenen heeft. Reden tot dreigen met aangifte. Lieten wij ons in het begin hier nog door beïnvloeden. (laten we hem maar medicijnen geven…..). Het lukt gelukkig steeds beter om onze eigen weg te volgen. Geduld, liefde en acceptatie dat ons kind een ander pad volgt. Hij heeft nu een passende plek gevonden, 3 dagen in de week maar deze plek is niet zoals de leerplichtambtenaar het graag ziet, en het is dus weer wachten op leerplichtontheffing voor het komende jaar. Terwijl hij zoveel leert, maar de cognitieve ontwikkeling staat nu even niet voorop. Hij leert nu om een gelukkig
    mens te zijn, daar heeft hij veel meer aan voor de rest van zijn leven. Mijn frustratie is vooral de nadruk die in onze maatschappij ligt op het behalen van een diploma voor je 18e. Bij sommige kinderen werkt deze druk enorm beschadigend voor de rest van hun leven. En dat is zo zonde. Passend onderwijs is op dit moment niet passend voor onze zoon. Jammer dat ons alternatief de naam passend onderwijs niet mag dragen.

  22. John Mesink

    Vandaag hebben we een gesprek gehad met een gemeente en een bezwaarcommissie. Wij willen voor 3 jaar PGB voor individuele behandeling. De gemeente blijft het verlenen van PGB voor individuele behandeling koppelen aan de ontheffing van de leerplicht. Als we straks 3 jaar ontheffing krijgen van de leerplicht krijgen we ook PGB voor 3 jaar voor individuele behandeling zolang we de gemeente maar voorzien van tussentijdse rapporten/evaluaties. Wij blijven dit een zeer vreemde gang van zaken vinden… Is hier jurisprudentie over of heeft iemand hier ervaring in ?

    • Marieke Hopman

      Beste John,
      Ik heb dit inderdaad vaker gehoord. Het is moeilijk om er zo iets over te zeggen, aangezien nog veel informatie in de zaak ontbreekt. Bv wat wil je graag en wat wil je kind? Als jullie graag willen dat het kind naar school gaat, dan zijn er normaliter mogelijkheden binnen passend onderwijs. Ik weet in ieder geval gevallen waar een kind PGB krijgt en steun van de gemeente en beperkt naar school gaat. Maar het is wel altijd gedoe..

Submit a Comment