Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Marieke Hopman

By

12 september 2016

Terug uit de CAR, proberen te begrijpen

12 september 2016 | By | 2 Comments

Beste allen,

Sinds een paar dagen ben ik terug in Europa, na 6 weken veldonderzoek in de Centraal Afrikaanse Republiek. Wanneer ik probeer te begrijpen wat ik heb gezien, de verhalen die ik heb gehoord, in een poging om alles in te passen in een academisch theoretisch geheel, vind ik in mijn hoofd vooral de kinderen die ik heb ontmoet en de hopeloze situatie waarin zij zich vaak bevinden. Ik wil iets slims en academisch schrijven maar merk dat ik ook veel op een meer sensitief niveau reflecteer, met name wanneer ik peins over het gebrek aan liefde in het leven van deze kinderen. Hoe kan een land ooit vooruit gaan, wanneer de kinderendagelijks fysiek en psychologisch worden misbruikt, wanneer volwassenen de kinderen behandelen alsof ze niets meer zijn dan objecten, of slaven?

De casus heeft de belofte van een zeer interessante academische analyse waarvan ik denk, of hoop, dat het een verschil kan maken in de dagelijkse realiteit van deze kinderen, hopelijk door de regering en de aanpak van NGOs te beïnvloeden. Voor nu houden twee gedachten mijn aandacht vast: ten eerste het idee dat ik terug moet, om meer data te verzamelen en de puzzelstukjes te vinden die nog ontbreken. Daarom zal een deel van mijn tijd de komende twee maanden besteed worden aan het zoeken van de financiële middelen om terug te kunnen gaan. Ten tweede, aan de meer sensitieve kant van het kunnen begrijpen, denk ik dat Benjamin’s Clementine’s aangepaste uitvoering van Jimmy Hendrix’ “Voodoo Child” de situatie van kinderen in de CAR beter uitdrukt dan ik ooit zou kunnen; de chaos, angst, onzekerheid, eenzaamheid…

Don’t wanna think about two times ten plus seven
Oh, this is getting too damn scary
Lord, hope I’m not a voodoo child […]

Standing by in the middle of the road
watching passers by as we go by
and still I’m on front, no I’m on front
as the cops, they come by
So I’m a voodoo child, I’m a voodoo child
Lord knows I’m a voodoo child […]

I’m sorry for taking your sweet time 
I’ll give it back to you one of these days
if you don’t meet me now, meet me 
when I say goodbye to you
don’t meet me the next world war
I hope you meet me the next one after that
You know, I’m a voodoo chid, I’m a voodoo child 
And lord knows I’m a voodoo child

Comments

  1. Dirk van der Starre

    Hallo Marieke,
    Kila keeps me a little informed about you and your studies.
    I would like to tell you about my interests.
    I worked 4 weeks in the townships of Cape town a few years back, so I am interested in Africa.
    And I have just finished, I think it is his last book, ”The Last Train to Zona Verde” by Paul Theroux, the travel writer.
    It is the story of his trip from Cape Town to Angola. At the end he does not want to go on, because in the potentially rich countries, where a smal leading elite amasses all wealth and leaves a population, which is 90 % unemployed and live more and more in urban squaller, there is no hope for many. The traditional village culture is abandoned, all wild life is killed and foreign aid mostly does not work. No wonder the small ones, lower in the pecking order are worst off.

  2. Marieke Hopman

    Dear Dirk,

    Thank you so much for your message and sorry to reply only now!! What you are describing is exactly as I have seen in the CAR, the small elite, money that never arrives where it is supposed to go because of corruption, all wildlife killed ..
    However, luckily there is another side of this country at least, and this gives me hope, namely that the people are so incredibly social. They really take care of each other on a community level – unfortunately this is mostly true only between adults and not in adult-child relationships, but still.

    Either way, I should really read that book!

Submit a Comment